ستاره: آخرین اشتباه

 یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند …….. طلب عشق زهر بی سر و پایی نکنیم

زنی ۳۱ ساله هستم ، هرگز با هیچ مردی  دوست نشدم و کلا همیشه از مردها فاصله میگرفتم ،  روی خوشی هم به ازدواج نشان نمیدادم ، در ۲۳ سالگی عاشق شدم ، درحد شیدایی ، خودم پیشنهاد دوستی دادم ، من اعتقاد دادرم که وقتی راههای مستقیم هست ایما و اشاره برای چی ! بگذریم ، این دوستی شکل گرفت و داشتیم به سمت ازدواج میرفتیم ، که بعد از ۲ سال دوستی و شیدایی سر یه موضوع مسخره دلخور شدم و کلا ارتباطم رو قطع کردم ،(البته توی این ۲سال چون اولین ارتباطی بود که تجربه میکردم پستی بلندی های زیادی رو هردومون گذروندیم ) اونموقع نمیدونستم دارم اشتباه میکنم  و بلافاصله هم تصمیم به ازدواج گرفتم از روی لجبازی  در عرض ا ماه هم کار تمام شد وعقد کردم ، بعد از ۳ماه متوجه شدم که اشتباه میکردم و فقط یک سوئ تفاهم پیش اومده بود و من بدون اینکه اون رو واضح مطرح کنم و جواب بخوام یک تصمیم عجولانه گرفتم هم به خودم ظلم کردم هم به اون بنده خدا ، و این شد که من یک زندگی رو که از روی بی میلی اغاز کردم مجبور به ادامه شدم و همینطور جلو رفتم ، الان و در این سن تحملم تمام شده . این داستان را برای دوستانم مینویسم و ازتون میخوام که سریع قضاوت نکنید و سریع تصمیم نگیرید در صورت ناراحتی موضوع را کاملا واضح با طرف در میان بگذارید و به او لااقل اجازه دفاع بدهید ، اگر همه درها را ببندید تنها کسی که ضرر میکنید خودتان هستید .