۱
اولین مقاله – مختصری درباره آشنایی اینترنتی در دنیا و ایران
به دوره رایگان آشنایی اینترنتی خوش آمدید!
این دوره برای خانمها و آقایان ۲۱ سال و بیشتر طراحی شده است.
شما با ثبتنام در این دوره تائید کردهاید ۲۱ سال یا بیشتر دارید.
در این دوره خیال دارم به این سؤال مهم و تکراری پاسخ بدهم: در این روزگار کرونایی چطوری با آدم جدید آشنا بشوم؟
جواب من این است: از طریق اینترنت!
ابتدا کمی از آمار جهانی online dating صحبت کنیم:
- در حال حاضر یافتن رابطه از طریق وبسایتها و اپلیکیشن های دوستیابی یکی از محبوبترین شیوهها در کشورهای غربی است.
- پنجاهدرصد افراد از وبسایتها و اپلیکیشن های دوستیابی استفاده میکنند.
- هر چه سن افراد کمتر باشد، بیشتر احتمال دارد در حال استفاده از وبسایتها و اپلیکیشن های دوستیابی باشند.
- افراد بهطور متوسط روزی ۹۰ دقیقه در وبسایتها و اپلیکیشن های دوستیابی وقت صرف میکنند.
- پنجاهدرصد افراد در وبسایتها درباره سن، وزن و قد، شغل و درآمد دروغ میگویند. معمولاً خانمها سن خود را کمتر مینویسند و آقایان شغل و درآمد خود را بالاتر.
- چهل درصد روابط طولانیمدت در فضای مجازی آغاز شده است.
- بیست درصد ازدواجها از طریق وبسایتهای همسریابی صورت پذیرفته و سه برابر مستحکمتر و صمیمیتر از سایر ازدواجهاست و سه برابر سریعتر به ازدواج منجر میشوند.
- البته شصت درصد ازدواجها وقتی صورت گرفتهاند که دوستی دو نفر را به هم معرفی کرده است، پس عامل معرفی، بهترین روش ازدواج است.
- در ازدواجهایی که از طریق وبسایتهای همسریابی انجام گرفته، طلاق به شکلی معنادار کمتر است.
- قدیمیترین و پرطرفدارترین وبسایت دوستیابی match.com است که از سال ۱۹۹۵ مشغول به کار است، بیستوپنج سال!
Eharmony – match.com – Okcupidسه وبسایت معروف و محبوب دوستیابی است. در این سه وبسایت تلاش بر این است که تا حد امکان افراد همسان را به هم معرفی کنند.
- محبوبترین اپلیکیشن دوستیابی Tinder است. تیندر بهقدری محبوب و فراگیر است که فرهنگی جدید در امر رابطه به وجود آورده است. تیندر تصویر افراد در فاصله کم با شما را نشان میدهد. شما با تماشای عکس او تصمیم میگیرید، رل بزنید یا خیر. پس تیندر در دسترس ترین فردی را که ازنظر ظاهری موردعلاقه شماست، به شما معرفی میکند. به گفته مؤسس تیندر، ۹۰% افرادی که از تیندر استفاده میکنند، قصدشان تفریح و رابطه جنسی یکشبه است. اگر شخصی در جستجوی رابطه متعهدانه و طولانیمدت است، سراغ تیندر نمیرود، بلکه به یکی از سه وبسایت بالا یا سایر وبسایتهای کمتر معروف، مراجعه میکند. تیندر سبب شده، نسل جوان که بیشتر روی خودش متمرکز است و کمتر حاضر است مسئولیت بلندمدت در قبال دیگران به عهده بگیرد، نیازهای جنسیاش را با کمترین تلاش برآورده کند و وقتش را صرف جلب و جذب و نگهداری یار نکند. این فرهنگی است در دنیا باب شده و نمیدانم قرار است بماند و ماندگار شود یا مانند فرهنگ هیپیها فروبنشیند به افکاری قدیمی و عجیب تبدیل شود.
توجه: تمام مواردی که در بالا نوشتم مربوط به کشورهای غربی است و درباره ایران صدق نمیکند.
توضیح: در دهه شصت میلادی موجی از آمریکا شروع شد و سراسر جهان را گرفت، موجی از جوانان مو بلند با لباسهای گشاد و رنگی که عاشق موسیقی بودند. آنها تمام شبانهروز میرقصیدند و حشیش میکشیدند و اسید میزدند و عشقبازی میکردند. هیپیها با عزمی راسخ در برابر قشونکشی آمریکا به ویتنام اعتراض کردند و شعارشان این بود: جنگ نکن! عشق بورز!
No war! Make love!
آنها از کار کردن، در جایی ثابت ساکن شدن، ازدواج و بسیاری قواعد اجتماعی سرپیچی میکردند. هیپیها عاشق طبیعت بودند و بسیار سادهپوش، درواقع لباسهایشان کهنه و مندرس بود. دختران هیپی آرایش نمیکردند، موهایشان را با سنجاق و گیره مهار نمیکردند. هر وقت میشد حلقهای گل بر سرشان میگذاشتند چون خود را دختر طبیعت میدانستند. مردان هیپی با مو و ریشبلند و خنده بر لب، آسانگیر و خوشخو بودند. آنها دستهجمعی و در خانههای اشتراکی و موقتی زندگی میکردند یا در میان دشت و دمن کمپ میزدند. عاشق سفر بودند و اتوبوسهای گلگلیشان، جادههای کمتر پیموده شده را درمینوردید. از مصرفگرایی بیزار بودند و با یکی دو دلار در روز، زندگیشان میگذشت و هیچ جاهطلبیای نداشتند و به مادیات بیعلاقه بودند. بغض و کینه و دعوا در میانشان جا نداشت. در جمع هیپیها، زن و مرد باهم برابر بودند و در عشقبازی آزاد. یعنی مرد و زن به هم تعلق نداشتند و آزاد بودند با هر شخصی بخوابند. این رفتارشان خیانت محسوب نمیشد و بدون اشکال بود. اعضای یک گروه هیپی، معمولاً همگی باهم رابطه جنسی داشتند، بهصورت دونفره یا دستهجمعی. هیپیها قواعد اجتماعی را شکستند، ولی با شعار عشق و صلح. آنها هرگز رفتارهای خشن و خشونتآمیز نداشتند. شاید خشونت تنها ممنوعیت فلسفه هیپیگری بود. آنها با ارزشهایی همچون نوعدوستی، عرفان، صداقت، شادی و عدم خشونت به دنبال حفظ آزادی فردی بودند. امروزه دیگر هیپیهای واقعی وجود ندارند. بعضی افراد لباس هیپیها را میپوشند یا در عشقورزی آزادانه رفتار میکنند، ولی عشق و صلحطلبی هیپیهای قدیمی در قلبشان نیست، بلکه پر از خشم و خشونت هستند.
وضعیت online dating در ایران: متأسفانه در ایران وبسایت همسریابی درستودرمان وجود ندارد. وبسایتهای همسریابی و دوستیابی پر است از فواحشی که دنبال مشتری میگردند و مردان متأهلی که در جستجوی صیغههای چندساعته هستند.
بهتازگی یک اپلیکیشن همسریابی به نام آدم و حوا ساخته شده که بهرایگان افراد را به هم معرفی میکند و چند روحانی گرداننده آن هستند. اگر شما از خانواده مذهبی هستید، میتوانید از این اپلیکیشن استفاده کنید. این اپلیکیشن در میان طلبهها و دانشجویان امام صادق پرطرفدار است.
در کشورهای غربی شخصی که میخواهد سکس بخرد یا بفروشد، به وبسایتهای ویژه این کار مراجعه میکند و وقتش را در وبسایتهای دوستیابی تلف نمیکند. در ایران بهصورت آشکار چنین سرویسهایی وجود ندارد، پس هر جا حرف از همسریابی و دوستیابی است، پر است از فروشندگان و خریداران سکس. اگر فردی بهراستی در جستجوی همدم باشد، در چنین وبسایتهایی وقتش تلف میشود و اعصابش خرد.
اپلیکیشن های دوستیابی در ایران فیلتر است. فقط بادو Badoo در دسترس است. اگر در جستجوی روابط کوتاهمدت و تفریح و این حرفها هستید، بفرمایید و در بادو عضو شوید، ولی اگر میخواهید ازدواج کنید، وقت عزیزتان را در بادو تلف نکنید.
من در سال ۱۳۷۸ با کامپیوتر و اینترنت آشنا شدم و در سال ۱۳۸۸ ازدواج کردم، پس ده سال وقت داشتم که زیروبم آشناییهای اینترنتی را دربیاورم. و همانطور که میدانید ملاقات من همسرم از طریق فیس بوک رقم خورد. اگر داستان آشنایی من و همسرم را نخواندهاید، بفرمایید و بخوانید: اولین ملاقات من و همسرم
البته زمانی که من مجرد بودم، هنوز آندروئید و گوشی هوشمند و اپلیکیشن و … پا به عرصه وجود نگذاشته بودند. به همین دلیل من در دوران مجردی از اپلیکیشن های دوستیابی استفاده نکردم، ولی حسابی کنجکاو بودم که آنجا چگونه جایی است و در آن چه میگذرد. به همین دلیل یک پروفایل در بادو ساختم. با نام مستعار و سن ۳۵ سال. بادو از من عکس خواست. یک عکس از اینترنت پیدا کردم و بهجای عکس خودم گذاشتم. بادو عکس را قبول نکرد و درخواست کرد همان موقع از خودم عکس بگیرم و بفرستم. من از ثبتنام پشیمان شدم و پروفایل را پاک کردم. از لحظهای که من پروفایل را باز کردم تا لحظهای که آن را پاک کردم، کمتر از یک ساعت طول کشید. تنها اطلاعات من سن دروغینم بود. هیچ عکسی وجود نداشت و هیچی هیچی درباره من وجود نداشت. فکر میکنید چند درخواست برایم ارسال شد؟ ۶۱ عدد! درواقع چنان از سوی خواستاران مورد هجوم قرار گرفته بودم که پروسه ساخت و حذف پروفایل طول کشید چون دستپاچه شده بودم. تا چند روز تن و بدنم میلرزید که چرا شماره موبایلم را در اختیار این اپلیکیشن بیدروپیکر قرار دادم و نکند هک بشوم. این داستان را نوشتم تا بدانید درخواستها در بادو چقدر بیپایه و اساس و مسخره است. به نظرتان مردانی که فقط درخواست میفرستند، فقط به دلیل نزدیک بودن محل خانم، چقدر میتوانند خواستار واقعی باشند؟
از تمام حرفهای بالا نتیجه میگیرم اگر در خارج از ایران هستید و میخواهید ازدواج کنید، به سراغ وبسایتهای همسریابی بروید و بهتر است از اپلیکیشن ها دوری کنید. البته گویا اپلیکیشن بامبل خوب است. اما اگر در ایران هستید متأسفانه وبسایتهای همسریابی معمولاً کمکی نمیکنند. اگر میخواهید از وبسایت همسریابی استفاده کنید، از وبسایتی استفاده کنید که مدارک شناسایی درخواست کند و مبلغی بهعنوان هزینه بگیرد، وگرنه خود را به میان بازار سکس انداختهاید و روح و روانتان آزرده میشود. پس چه باید کرد؟ اگر در ایران هستید باید به سراغ شبکههای اجتماعی بروید. جاهایی که ظاهراً افراد در جستجوی همسر نیستند و سرشان به معاشرت و عکس گذاشتن و فروش خدمات و انتشار اخبار مشغولاند.
توجه کنید برای یافتن همسر ایده آل، اول باید خودتان برای ازدواج مناسب باشید و سپس در جای مناسب و با استراتژی مناسب همسر آیندهتان را جستجو کنید. اگر شما رفتار و اخلاق و شخصیت مناسب ازدواج نداشته باشید، صد تا کیس هم به شما معرفی شود، به ازدواج نخواهید رسید.
خانمها! آقایان!
این روزها متأهل ماندن دشوارتر از متأهل شدن است. در شهرهای بزرگ ایران بیش از ۶۰ درصد ازدواجها به طلاق منجر میشود. پس فقط به فکر جشن عروسی و حلقه طلا نباشید، بلکه به مسائل بنیادین فکر کنید و چارهای بیندیشید.
ایمیل بعدی فردا خواهد آمد.
خوشحال میشم نظرتان را این پایین بنویسید. پیشاپیش تشکر می کنم.
